Malarz, świetny akwarelista i rysownik, jeden z najważniejszych artystów okresu romantyzmu i historyzmu; ojciec Wojciecha; członek Akademii Umiejętności (od 1872); rysunku uczył się we Lwowie, później samodzielnie studiował w Paryżu; w l. 1853-55 mieszkał w Warszawie; wiele podróżował, m.in. na Kresy Wschodnie (Wołyń, Podole, Ukraina), gdzie zdobył sławę i uznanie; w l. 1856-61 pracował w Paryżu, w 1861 powrócił do Polski, a w l. 1867-68 przebywał w Monachium i Paryżu; w 1869 zamieszkał w Krakowie, gdzie cieszył się wielką popularnością; w 1872 wyjechał do Monachium, by przez rok pracować z J. Brandtem oraz A. i M. Gierymskimi; w jego kompozycjach jednym z najważniejszych elementów był koń – artysta zresztą zwany był „malarzem koni”, malował sceny z polowań, stadniny; realizował sceny pejzażowo-rodzajowe, myśliwskie, kompozycje batalistyczne; chętnie malował portrety jeźdźców na koniach; wykonał też liczne wizerunki na koniu postaci znanych z historii Polski i zasłużonych dla kraju, np. A. Mickiewicza, T. Kościuszki, księcia J. Poniatowskiego; zajmował się też ilustracjami do czasopism i wydawnictw książkowych, m.in. do poematów W. Pola i Trylogii H. Sienkiewicza.